Een aardverschuiving werd voorspeld, een Tsunami is het geworden. Toch zijn we deze ochtend met zijn allen opnieuw wakker geworden en als je door het raam naar buiten kijkt voel je je niet echt in een nieuwe wereld. Ik toch niet. Na een opbouw van een paar weken werd gisteren de climax bereikt, de vraag is nu meer dan ooit of De Wever kan slagen waar Leterme faalde? Politics as usual, of staat er nu echt iets te gebeuren?

 
Duidelijk signaal
 
Laten we toch met een notie van hoop starten en een allerlaatste keer geloven in de politiek. NV-A haalt een kleine 30% en dat is op zijn zachtst uitgedrukt een redelijk sterk signaal van de Vlamingen. Een signaal dat iedereen het Belgische status-quo moe is en een model wil waarin België vooruit kan in plaats van stil te staan. Een signaal waar nu ook de Franstalige partijen niet meer omheen kunnen, als je wil samenleven zoals ze steeds benadrukken dien je uiteindelijk ook rekening te houden met elkaar. De Vlaamse vraag naar een hervorming waaide niet over zoals de Franstaligen misschien hoopten, integendeel ze groeide aan tot een orkaan die Bart De Wever in stelling bracht. En het lijkt er gelukkig op dat ook de Waalse politici dit inzien en ze nu meer dan ooit bereid zijn om tot een akkoord te komen. De vraag is: een akkoord waarover?
 
Point of no return
 
De Wever zal sowieso toegevingen moeten doen die op zijn minst moeilijk zullen liggen, zeker voor de hardliners binnen de partij. De NV-A voorzitter heeft gelukkig heel wat krediet: hij is zodanig populair en geliefd binnen zijn eigen partij dat hij de achterban zeker warm kan maken voor een compromis. Iedereen beseft dat het De Wever is die hun partij tot op deze hoogte heeft gebracht en dat het enkel De Wever is die de NV-A zo hoog kan houden. Als het er op aan komt zal iedereen trouw achter De Wever marcheren. Het marslied is nog altijd de Vlaamse leeuw, maar niemand verwacht dat België morgen gesplitst wordt. Bovendien bestaat de achterban nu uit bijna 30% van de Vlamingen, wellicht 25% daarvan is eerder gematigd en stemt op NV-A omdat ze daar het meeste vertrouwen in hebben om tot een goed compromis te komen, niet om het land te splitsen. Toegevingen aan Vlaamse kan zullen met de NV-A geen probleem zijn, ook aan Franse kant is het besef er dat dit misschien wel bijna het ‘point of no return’ is: komt er nu geen akkoord dan radicaliseert Vlaanderen misschien helemaal en is de splitsing van België ingezet.
 
De Wever mag niet vieren
 
Velen vroegen zich af of De Wever de rol van formateur zou aankunnen. Daar lijkt het nu alvast wel op. Hij toonde zich zeer nederig in zijn overwinning, deed geen grote uitspraken en los van het zingen van de Vlaamse leeuw was ook de overwinningsmeeting helemaal niet zo ‘geel’ gekleurd. De Wever weet hoe hij het spel moet spelen: hoe groter je overwinning, hoe minder je ze mag vieren. Kijk wat Leterme overkwam. Nog zo’n primaire regel: grote uitspraken doe je voor de verkiezingen, na de verkiezingen is het tijd voor matiging. Wie De Wever bezig hoorde gisteren kan de uitgestoken handen naar Wallonië en de andere Vlaamse partijen niet tellen op één hand. En als je die Vlaamse partijen hoort dan lijkt het erop dat CD&V en zeker SP.A graag willen mee regeren. Met hen tot een akkoord komen lijkt niet zo moeilijk. Dan hebben we ook dezelfde coalitie als in de Vlaamse regering, qua stabiliteit binnen Vlaanderen kan dat zeker en vast tellen.
 
Van kleine broer tot politieke reus
 
Al zou je verwachten dat het voor de CD&V partijstrategisch gezien misschien het best zou zijn om zich onder te dompelen in een oppositiekuur, toch lijkt het erop dat regeringsdeelname de enige manier zal zijn om de eenheid te bewaren binnen de partij en dissidente stemmen de mond te snoeren. En eerlijk is eerlijk: CD&V heeft inderdaad wel heel wat ervaring in huis als het gaat om staatshervormingen. Toch zal het voor hen moeilijk zijn om zich te verzoenen met de nieuwe rol: daar waar drie jaar geleden de NV-A bestond bij gratie van de CD&V en het kartel, is het kleine broertje nu boven hen uitgegroeid tot een reus waar ze zich ondergeschikt aan dienen te maken. Het is nu aan De Wever om te tonen dat hij het vertrouwen van de Vlaamse kiezer verdient en niet eindigt zoals Leterme I, II en III. Of waren het er vier?